नेपाल उद्योग वाणिज्य महासंघजस्तो प्रतिष्ठित संस्था केवल पद, शक्ति वा प्रभावको केन्द्र होइन, यो सम्पूर्ण व्यवसायिक समुदायको साझा आवाज हो। त्यसैले यस्तो संस्थाले राजनीति, पक्षपात र प्रचारभन्दा माथि उठेर व्यवसायिक विकास, सहकार्य र विश्वास निर्माणलाई प्राथमिकता दिनुपर्छ। आजको परिवेशमा ठूला शहरका व्यवसायी मात्र होइन, साना गाउँ–समुदायमा संघर्ष गरिरहेका उद्यमीहरूको आवाज पनि समान रूपमा उठाउन सक्ने क्षमता नै यसको वास्तविक शक्ति हो।
पछिल्ला वर्षहरूमा देखिएका विवाद, आन्तरिक प्रतिस्पर्धा र चुनावकेन्द्रित गतिविधिले संस्थाको छवि बाहिरी जगतमा कमजोर बनाएको अनुभूति हुन्छ। गैरनाफामूलक संस्थामा यस्तो प्रवृत्ति बढ्दै जाँदा यसको साख र विश्वासमै प्रश्न उठ्न सक्छ। त्यसैले महासंघले अब आफ्नो ध्यान चुनावी प्रतिस्पर्धाबाट हटाएर नीति, अनुसन्धान र आर्थिक एजेन्डामा केन्द्रित गर्न आवश्यक देखिन्छ। अध्यक्ष को बन्छ भन्नेभन्दा पनि उसले कस्तो दृष्टि र इमानदारीका साथ व्यवसायिक समुदायको मुद्दा उठाउँछ भन्ने कुरा बढी महत्वपूर्ण हो।
एक सचेत नागरिकका रूपमा हेर्दा, महासंघले व्यवसाय विस्तार र नेटवर्किङलाई सहज बनाउने, साना तथा स्टार्टअप व्यवसायलाई वित्तीय पहुँच दिलाउने, र नीतिनिर्मातासँग प्रभावकारी समन्वय गर्ने भूमिका खेल्नुपर्छ। आयातलाई सन्तुलनमा राख्दै निर्यात प्रवर्द्धन गर्ने, ‘मेड इन नेपाल’ उत्पादनलाई अन्तर्राष्ट्रिय बजारमा चिनाउने, र ७७ वटै जिल्लामा व्यवसायिक अवसर सिर्जना गर्ने अभियान यसको प्राथमिकतामा पर्नुपर्छ।
त्यसैगरी, सबै क्षेत्रका व्यवसायीहरूले आफ्ना समस्या निसंकोच राख्न सक्ने समान वातावरण निर्माण गर्नु पनि उत्तिकै आवश्यक छ। जब व्यवसायीहरूबीच सहकार्यको भावना बलियो हुन्छ, तब मात्र देशको समग्र अर्थतन्त्र मजबुत बन्न सक्छ। तर यदि व्यवसायीहरू नै विभाजित भएर प्रतिस्पर्धामा सीमित भए भने, त्यसले गलत सन्देश मात्र दिन्छ।
अन्ततः, महासंघ कुनै व्यक्तिको नियन्त्रणमा रहने संस्था होइन, यो साझा विश्वास र जिम्मेवारीको प्रतीक हो। यदि यसले निष्पक्ष, समावेशी र दूरदर्शी ढंगले काम गर्न सक्छ भने मात्र यसले देशको आर्थिक विकासमा वास्तविक योगदान दिन सक्छ। अब समय आएको छ—पदको होइन, उद्देश्यको आवाज उठाउने।
